Zetmeel

Polysacchariden
Polysachariden bestaan uit een groot aantal monosachariden (meestal meer dan 20). Polysachariden zijn over het algemeen niet oplosbaar in water en hebben geen zoete smaak. Voorbeelden van polysachariden zijn zetmeel, glycogeen en voedingsvezels (o.a. cellulose en pectine). Glycogeen is de dierlijke vorm van zetmeel en vormt in het lichaam de koolhydraatreserve. Een molecuul glycogeen kan opgebouwd zijn uit wel 3.000 tot 60.000 moleculen glucose. In tegenstelling tot het plantaardig zetmeel is glycogeen wel oplosbaar in water. Voedingsvezels zijn onverteerbaar voor het menselijk lichaam, maar spelen een belangrijke rol bij de spijsvertering.

Polymeren zijn biomoleculen opgebouwd uit eenheden waarin we de monosacchariden herkennen. Sommige polysacchariden zijn hydrolyseerbaar door middel van enzymen in de spijsvertering. Hierdoor worden polysacchariden gesplitst in de monosacchariden.
De belangrijkste polysacchariden zijn: Cellulose, Zetmeel en Glycogeen.

Cellulose
Cellulose is een belangrijk "constructiemateriaal" in planten. Cellulose wordt gewonnen uit plantaardig materiaal zoals bijvoorbeeld hoed, stro en de katoenplant.
Natuurlijke textielvezels zoals linnen (vlas), katoen en viscose (kunstzijde) bestaan uit cellulose. Evenals papier, karton, watten en cellofaan.

Zetmeel
Zetmeel dient als energieopslag in planten. Er zijn twee vormen van zetmeel. De niet vertakte vorm Amylose. Hier zijn de glucose eenheden gekoppeld door Alfa-1,4-bindingen. De tweede vorm is Amylopectine. Bij deze vorm zijn er vertakkingen in de vorm van alfa-1,6-bindinen die eens op de dertig eenheden voor komen. Deze vorm lijkt op glycogeen, maar dan met minder alfa-1,6 vertakkingen.

Glycogeen
Glycogeen dient als energie opslag bij mensen. Het bestaat uit glucose eenheden die zijn verbonden met Alfa-1,4-bindingen, met vertakkingen als alfa-1,6-bindingen. De 1,6 bindingen komen om de tien 1,4 bindingen.